Balkanreis 2011 deel 7: Skopje

Vanuit Belgrado 's ochtends vroeg de trein naar Skopje. Wat een reis, treinen op de Balkan is net wat anders dan treinen in Nederland of Duitsland. Gelukkig hebben we een zitplaats, het is heet (plm. 30 graden) en hoe meer stations we aandoen, hoe meer passagiers er instappen. De gangpaden staan vol mensen, vooral toeristen, want locals pakken, heel verstandig de veel betrouwbaardere bus. Na een lange ochtend en een deel van de middag bereiken we de grens tussen Servië en Macedonië. Uiteraard moet er hier van locomotief worden gewisseld. De trein bestaat nog maar uit één wagon en de Servische locomotief wordt losgekoppeld en vertrekt weer terug naar Belgrado. En dan, dan is er geen Macedonische locomotief beschikbaar!

Na lang wachten, het is gelukkig prachtig weer, komt er dan toch eindelijk een locomotief om het laatste stuk van de reis naar Skopje, de Macedonische hoofdstad te volbrengen. Het blijft een ervaring om van A naar B te komen op de Balkan, zeker sinds het uiteenvallen van Joegoslavië er plotseling overal grensposten zijn opgetrokken.

Maar dan Skopje, wat een heerlijke stad, een verademing na het drukke Belgrado. Tussen de bergen ingeklemd, met de beroemde stenen brug in het centrum. Op dit moment lijkt Skopje wel iets op Rotterdam, overal hijskranen en bouwputten. De regering heeft namelijk besloten dat Skopje wat internationale allure nodig heeft, en dus worden er in hoog tempo 'historische' gebouwen uit de grond gestampt. Een enorme arc de triomphe, gebouwen (bestemd voor ministeries en de nationale bank) met Griekse zuilen en Romeinse facades. Op het centrale plein nabij de stenen brug een enorm standbeeld van Alexander de Grote.

Het komt allemaal op z'n zachts gezegd nogal kitscherig over. En door buurland Griekenland wordt het als een provocatie opgevat, aangezien Alexander de Grote als Grieks gezien wordt. Macedonië heet officieel ook nog steeds de 'Voormalig Joegoslavische Republiek van Macedonië', omdat de Grieken bang zijn voor Macedonische aanspraak op de Griekse gelijknamige provincie.

In het centrum worden we aangesproken door een man met een t-shirt van de Europese Unie aan. Het gesprek, in het Engels, Duits en met handen en voeten gaat ongeveer als volgt:

Hoeveel verdien je in Nederland? Meer dan duizend euro? Zozo, ik ga morgen een paspoort regelen in Bulgarije, dan kom ik bij jullie werken, ik doe alles. Jullie moeten trouwens de stenen brug niet over, daar wonen de Albanezen, dat zijn moslims, ze krijgen veel kinderen, om ons straks te kunnen overheersen. In Nederland wonen toch ook al veel moslims, bij jullie nemen ze toch ook de macht over? Tuig is het ze stelen en bedriegen. Wist je trouwens dat ik de vliegtuigen heb geleverd aan Osama bin Laden om de aanslagen in New York uit te voeren? Hierdoor staan de moslims mooi in een kwaad daglicht. Haha. Jammer dat die Noor, Breivik, zijn eigen mensen dood heeft geschoten, hij had beter moslims kunnen kiezen.

Een mooie kennismaking met de autochtone Macedonische bevolking, we maken maar dat we snel wegkomen bij deze mafkees. Op de stenen brug, die leidt naar de oude stad (geheel opnieuw opgebouwd na de verwoestende aardbeving van 1963) spelen wat Albanezen (de moslims dus) balletje balletjes, heel verstandig besluiten we om niet mee te doen!
Na de stenen brug loop je het Albanese deel van de stad binnen, veel kleine winkeltjes, potten en pannen en theehuizen. En natuurlijk prachtige oude moskeeën. We wanen ons in een openluchtmuseum.
We drinken heerlijke thee, bezoeken de oude moskee, drinken nog meer thee, eten heerlijk (geen eens last van de maag 's avonds) en genieten van deze heerlijke stad.

Skopje is een absolute aanrader, je kan hier best een paar dagen slijten. Ook ons hostel is fantastisch, op tien minuten lopen van het centrum, met een prachtige tuin en leuke mensen. Bijna iedereen is op rondreis over de Balkan, en op aanraden van diverse gasten besluiten we dat we na ons bezoek aan het meer van Ochrid (hierover meer in deel acht), ook Albanië gaan aandoen.

Balkanreis 2011 deel 3 München-Zagreb

Eindelijk op weg naar het voormalig Joegoslavië. Vandaag genieten van het uitzicht in de bergen van Oostenrijk en Slovenië. En dan genieten van eerste hoofdstad deze vakantie: Zagreb. De eurocity trein is tiptop in orde, we denken, en vele reizigers met ons dat we eerste klasse reizen! De trein rolt door Zuid-Duitsland buurland Oostenrijk binnen. Het uitzicht is geweldig, vaak kom je met een trein op plekken die per auto niet te bereiken zijn.

Het weer is nog niet alles maar we genieten wel. Van het uitzicht, de ruime plaatsen in de wagon, van de mooie boeken en natuurlijk een potje schaak. Het zal wel vaker naar voren komen in deze serie, maar treinreizen is zo comfortabel, het blijft elke keer weer genieten. De reis duurt ongeveer acht uur en dus zullen we aan het eind van de middag aankomen in de Kroatische hoofdstad.
Na de Oostenrijkse bergen volgt het vrij vlakke platteland van Slovenië. Veel kleine percelen land, waarbij de vraag rijst of boeren hier zonder steun ooit een boterham mee kunnen verdienen. Op het platteland staat op bijna elk perceel een soort droogrek voor landbouwproducten, zo denken we. Later in Belgrado spreken we een Sloveense journalist en hij vindt het erg leuk dat we hem vragen waar deze droogrekken voor dienen. Het is nog iets uit oude tijden maar ze worden nog regelmatig gebruikt. Het is een apart zicht met al die rekken verspreid door de velden en buiten Slovenië kom je het ook niet tegen. Na Ljubljana gaat het snel, door het vrij vlakke land bereiken we de buitengrens van de Europese Unie: de Republika Hrvatska de republiek Kroatië. Stempel in het paspoort en daarna zijn we al in Zagreb. Het hostel daar is ook snel gevonden. Gezellige sfeer in het hostel, een beetje bewolkt maar de temperatuur is aangenaam. We staan op de rand van de Balkan. Morgen Zagreb verkennen en eens rustig nadenken over wat we de komende dagen gaan doen.

Op Google Maps kun je de route volgen zoals wij deze globaal hebben afgelegd:

Balkanreis 2011 weergeven op een grotere kaart